Kunimitsu Yui

14 กรกฎาคม 2552,

"ไปแล้วนะ"

"บุ๋ยๆ โชคดีละกันคุณน้อง"

"ดีแน่นอน จะเอาเกรดสองกลับมาฝากอีกรอบ"

เด็กสาวเดินออกจากบ้านในย่านชานเมืองด้วยอารมณ์ไม่ปกตินัก (ทั้งๆที่ปกติก็ไม่ปกติอยู่แล้ว) เพราะวันนี้เป็นวันสอบกลางภาคของนักเรียนชั้นม.6 ของโรงเรียนแห่งหนึ่งย่านสยามแควร์ การสอบที่ได้ชื่อว่า "หิน" ที่สุดในระดับบรรดาชั้นปีทั้งหมด เพราะ 1 ในหลายๆวิชาคือวิชาคณิตศาสตร์เสริม วิชาที่อาจเป็นสวรรค์ของคน(ส่วนน้อย)บางคน แต่อาจเป็นอเวจีบันดานมาสำหรับใครหลายๆคน(ส่วนมาก) ก็ได้

สำหรับเป็ด...เด็กสาวร่างสูง ผมลอนสีน้ำตาลเข้ม ยาวและยุ่งเหยิง...ไม่ได้ผ่านการหวีมาเกือบสี่เดือน วันนี้เป็นโอกาสดีที่จะได้งัดปากกา The dog ที่ซื้อเก็บไว้ในกรุผุๆ สมัยม.ต้นมาใช้อย่างคุ้มค่าที่สุด...ในการซุยข้อสอบ.... ก่อนที่หมึกจะแห้งและต้องเสียปากกาไปอีกด้าม ขณะที่ภายในลึกๆ ก็เริ่มมีอาการจิตตกกับการสอบครั้งนี้เช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เธอถือคติว่า

"Do my best!"

"กุ้ง แกอยู่ไหน"

เป็ดถามเสียงดังผ่านโทรศัพท์มือถือรุ่นที่เคยดังเมื่อห้าปีก่อน ที่สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสวันนี้ค่อนข้างพลุกพล่าน มีเสียงไอจามดังเข้าโสตประสาทเป็นระยะๆ ซึ่งเจ้าตัวสันนิษฐานเอาเองว่าเป็นการร่วมลงขัน...ช่วยกันแพร่เชื้อไข้หวัดแก่เพื่อนมนุษย์กันและกันยิ่งขึ้น

เสียงกุ้ง เพื่อนที่คบกันตั้งแต่สมัยม.4 ฟังดูงัวเงีย

"ยังไม่ถึงว่ะแก"

เป็ดย่นจมูก หนีบโทรศัพท์ไว้กับไหล่ ขณะที่มือก็ล้วงบัตรรถไฟฟ้าขึ้นแปะกับประตูสถานีเร็วๆ ปากขยับบ่นอย่างไม่จริงจังนักว่า

"วันที่ชั้นมาเช้าแกต้องมาสาย แต่พอแกมาเช้าชั้นกลับมาสายอย่างงี้สลับกันทั้งปีเลย...ช่างเหอะๆ ไม่เป็นไร ชั้นไปก่อนนะ ..อื้อๆ แล้วเจอกัน"

หลังจากบ่นกระปอดกระแปดพอหนำใจแล้ว เด็กสาวก็ตัดใจ ปิดโทรศัพท์ ก่อนเดินขึ้นชานชาลา ระหว่างที่ในใจคิดประมวลผลว่าจะลงสถานีไหนดี ระหว่างสยาม กับราชเทวี

แต่กว่าเซรีบรัมจะประมวลเสร็จ เธอก็พบว่า กำลังยืนอยู่บนบันไดขึ้นสุดท้ายที่สถานีรถไฟราชเทวีพอดิบพอดี พร้อมกับเม็ดฝนที่ตกปรอยๆ ก่อนเพิ่มความแรงขึ้นแต่แล้วเธอกลับไม่สนใจ กลับเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมออกจากกระเป๋ากระโปรงอีกครั้ง กดจึกๆ รอจนปลายสายติดแล้วจึงกรอกเสียงลงไป

"ตู้ แกอยู่ไหนหรอ"

เสียงหัวเ่ีราะแหะๆดังมาตามสาย ตู้เป็นเพื่อนร่วมห้องของเธอ หลังจากที่เคยอยู่ห้องเดียวกันมาตอนม.4 ก่อนที่จะแยกกันไป และได้มาเจอพบกันอีกครั้งในปีถัดมา

"แก on the way อ่ะ วันนี้สายหน่อย"

"วันสอบเนี่ยนะ ...แต่ก็อย่างว่า มันเข้าแถวแปดโมงใช่มะ อีกตั้งนาน ว่าแต่วันนี้ทำไม ดุลสมการอีกหรอแก"

"เออ ท้องเสียว่ะ ชอบมาเป็นวันสอบเรื่อยเลย"

"งี้แหละ อาถรรพ์ก่อนสอบเลขยาก" เป็ดเปรยขำๆ เดินหลบคนที่ยืนรอรถเมล์มาข้างหน้า ไม่ใส่ใจผู้คนรอบข้าง และสายฝนที่หยดใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ก่อนไหลกลิ้งลงข้างล่าง "เอาจริงป่ะ ชั้นอ่านหนังสือไม่ทันอ่ะแก แต่็ช่างเหอะ นี่เราสอบตึกไหนนะตู้"

"ห้อง 222 อ่ะ"

"222...อ้อ" เด็กสาวพยักหน้าหงึกๆ "ตึกสองหรอ...ค่อยยังชั่ว เมื้้อกี้ก็คิดตั้งนานว่าจะลงสยามแล้วเ้ข้าหลังโรงเรียนดีมั้ย นี่ดีละ ตึกสองอยู่ใกล้หน้าโรงเรียน เดินได้"

ตู้เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนพูดอย่างไม่แน่ใจ

"เอ่อแก...มันอยู่ตึกสามไม่ใช่เหรอ"

คนต้นสายเริ่มขมวดคิ้ว

"ตลก common sense หน่อยเพื่อน เลข 2 ก็ต้องอยู่ตึกสองสิ" เป็ดแย้ง เบี่ยงตัวหลบให้ผู้ชายในชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกันเดินไปข้างหน้า เขาเดินเลยมายืนเยื้องกันข้างหน้า หันมาหาเธอ อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แล้วหยุด หันหน้ากลับไปทางถนนตรงหน้า ซักพัก เขาหันมาอีกแวบหนึ่ง พอเห็นสายตาอีกคู่จ้องกลับ เขาก็หันกลับไปซะงั้น สร้างอารมณ์ฉุน...ตั้งแต่หัวจรดเท้าแก่คนถูกมอง ติดอยู่ที่ปลายสายยังคุยอยู่ เลยได้แค่ส่งสายตาจิกกัดตอบไป

"เปล่าอ่ะ ไม่เห็นเกี่ยวกันตรงไหนเลย ห้องนี้อยู่ตึกสามตะหาก"

"บ้าน่า"

"ไม่บ้าเว่ย"

"หมายถึงชั้นน่ะบ้าไปแล้วแน่ๆ"

"ทำไมอ่ะ"

"ชั้นลงผิดข้างน่ะสิ แกเอ้ยยยย ตึกสามมันอยู่หลังโรงเรียนอ่ะ นั่งรถเมล์ไปก็เท่านั้น เปลืองตังที่สุดเลย ไอตู้ แกนี่ไม่น่าโทร.มาก่อนเลย ดูดิ๊ ลงผิดสถานีเลยอ่ะ"

เสียงโอดครวญของเจ้าตัวเรียกให้คนข้างๆหันมามองอีกครั้ง 

ปลายสายโวยวายกลับ

"มันเกี่ยวอะไรกะชั้นวะ? ได้ข่าวว่าแกลงมาก่อนเองไม่ใช่เหรอ"

"เออว่ะ"

ผู้ชายคนเดิมกางร่มในมือออก ยังคงหันมามองเธอเป็นพักๆ

ไอ้หมอนี่...

คนถูกมองได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ เดี๋ยวก่อนเถอะ วางหูแล้วแม่จะเล่นให้ยับเลย มองอะไร เดี๋ยวชกแว่นแตกเลยดีมั้ยยะ 

"เออน่า เอาเหอะ" คนเถียงไม่ออกเริ่มขัดใจ "สรุปว่าต้องไปตึกสามใช่มั้ย...ได้ๆ ขอบใจ เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ ขอจัดการคนก่อน" ประโยคสุดท้ายพูดเสียงเบาลง "เจอกันที่ห้องสอบนะ บายๆ"

เป็ดเลื่อนฝาปิดดังฉับ ก่อนหันไปประจัญหน้ากับคุ่กรณีข้างๆ มองปราดๆตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อความซวยตั้งแต่เช้าบังเกิด เธอจึงไม่รอช้าที่จะเผื่อแผ่ความซวยไปให้คนรอบข้าง

...และคนแรกคือนายแว่นตรงหน้านี่!

เป็ดยืนรอเชิงอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งนายคนเดิมเบือนหน้ามาอีกรอบ จึงเหยียดปากออก กระชับกระเป๋านักเรียนในมือ สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนถามด้วยเสียงไ่ม่เบานัก

"มีปัญหาอะไรกับเราเหรอ นายแว่น?"

"นายแว่น" หันมาเต็มๆ ก่อนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตอบสั้นๆ

"เปล่าครับ...." เขาก้มหน้าลง ขยับร่มในมือ

"เเค่จะถามว่า ฝนตก จะไปด้วยกันมั้ยครับ"

 
"?!?"

และนี่ คือจุดเริ่มต้นของวันสอบของ Akimoto